Błogosławieństwo Niebios tom 4 – Mo Xiang Tong Xiu

Xie Lian znów ma ręce pełne roboty, znów musi się czegoś dowiedzieć, kogoś ratować, a do tego towarzyszy my Hua Cheng. Brzmi, jak przepis na sukces czwartego tomu? No a jakże!

Jeśli ktoś już czytał trzeci tom to zapewne nie mógł się doczekać tego, choćby nie wiem jak krótkie to czekanie było. Chyba jedynie ci, co mieli lekkie opóźnienie i zaczęli mając czwarty tom na półce nie poczuli aż tak tamtego końca. Choć i tak wzięcie do ręki kolejnej książki to już za długo. Bowiem, jak ktoś nie wie lub nie pamięta, poprzedni tom kończy się w połowie akcji. Tak, też uważam, że to powinno być karane, ale nie jest, przeżyliśmy i możemy się rozkoszować kolejną częścią. Choć może akurat to nie jest odpowiedni dobór słów zważywszy na to, że robi się jeszcze mroczniej, jeszcze straszniej i jeszcze bardziej boleśnie. Ten tom jest lepszy, niż poprzednie, a scena z trumną – prawdziwy majstersztyk. Koniecznie musicie przeczytać.

Zejdźmy jednak trochę z emocji strasznych i trudnych, a skupmy się na tym, co wielu fanów serii kocha najbardziej, czyli na duecie Xie Lian – Hua Cheng. I naprawdę nie wiem, którego kocham bardziej. Hua Cheng jest słodki, cudowny i tak rozkosznie nieśmiały, jak tylko może być, a może nawet i bardziej. Ale czasem mam ochotę tym jego słodkim łbem walnąć o ścianę. Z trzy razy. Jak on tak może postępować z Xie Lianem? A ten, no cóż, jak zawsze ratuje świat bez względu na wszystko, na czele z własnym bezpieczeństwem, więc to kolejny kandydat do porządnego wstrząśnięcia. A razem są po prostu cudowni.

Ich relacja buduje się powoli, krok za krokiem, choć w tym tomie mamy moją ulubioną chyba ze wszystkich scen przemowę o związkach. Po której łezka się w oku kręci, a głowa utwierdza się w przekonaniu, że Xie Lian jest idiotą. Albo potrzebuje okulisty.

Nie można omówić tego tomu „Błogosławieństwa niebios” nie zachwyciwszy się ilustracjami na początku książki. Są wspaniałe i nawet ta jedna makabryczna przyciąga oko. Niesamowite jest to, że każda z kolorowych ilustracji jest dziełem innego artysty, a czarno-białe stworzył jeszcze ktoś inny, bo idealnie ze sobą współgrają. Owszem, widać różnice, specyficzne cechy kreski, ale jak dla mnie są idealne i idealnie pasują do książki. Małe dzieła sztuki.

I na koniec kolejna przykra niespodzianka. Znów trzeba czekać na kolejny tom, bo akcja po raz kolejny została zakończona na wdechu. Jeśli ktoś z Was jeszcze nie czytał tej części, radzę się wtrzymać, bo znowu będziecie mieli ochotę mordować. Choć zapewne trudno się będzie powtrzymać mając ją na półce. Ja czekam, przebierając nogami.